Dikkat

Bu bloga girerken ya da yorum yazarken kimsenin isim, mail..vb. bilgisini istenmez, üye olmak gerekmez. Kişisel bilgilerinizi asla vermeyiniz.

Adres satırında (ilk kısmında) myelomabilgi.blogspot.com.tr yazmalıdır.

 

21 Eylül 2008 Pazar

Su içmenin önemi

Eminim biliyorsunuzdur fakat hatırlatmakta fayda var. Biz mm hastalarının günde en az 2 lt su içmesi gerekiyor. Tedavinin hangi aşamasında olursanız olun. Ağır ilaçlar kullanıyoruz ve az su içersek bu ilaçlar böbreklerde birikiyor. Bol su içip ilaç kalıntılarını yıkamanız lazım.Böbreğimizi korumalıyız, başımıza ciddi iş açabilir.

Ben az su içtiğim için tükürük bezlerim iltihaplandı ve yüzüm davul gibi şişti. Sadece su içerek de geçti. Dersimi aldım, şimdi sürahi sürekli önümde duruyor.

Sağlıcakla kalın.

Ayak şişmesi

Benim ayaklarım (özellikle sol) şişerdi ve ben bunu Talidomid'e bağlardım. Hastanede Talidomid ve Kortizon kesildiği halde ayaklarımın şişi inmedi. Bu süre içinde tansiyonum yüksekti. Sonradan bana tansiyon düşüren ilaç verildi ve ayaklarım şişmekten vazgeçti. Şu anda da tansiyonum düşük ve ayaklarım şişmiyor.

Sadece bir gözlem. Aslında ilaçların yan etkileri ve etkileşimleri çok karışık. Yanlış bilgi vermekten korkuyorum, bu nedenle kesin yargılarda bulunmaktan kaçınıyorum. Fakat ayakları şişenler, tansiyonlarını kontrol etse iyi olur. Yüksek tansiyon da ayakları şişiriyor.

Tuzdan da uzak durmak şart tabii.

Sağlıcakla kalın.

Depresyon ve moral bozukluğu

Son zamanlarda bana gelen mail'lerden bir kısmı, hastanın hem kendisine, hem de etrafına (ki bu etraf çoğu zaman hastaya bakan aile üyelerinden oluşuyor) kötü davranması ile ilgili. Buna hiç şaşırmıyorum doğrusu. Alınan ilaçlar ve kortizonun, hem depresyon hem de agresiflik (saldırganca tutum) konusunda sabıkası var. Ben de ilk zamanlarda öyleydim, sonra kendi çabamla etrafıma eziyet etmekten vazgeçtim. Ben gerçekten iyileşmeyi istedim, dua ettim ve çaba gösterdim. Kendimin gayet normal olduğumdan emin olsam bile (!) söylediklerime dikkat etmeye çalıştım.

Ama bazı hastalar bunu anlamamakta ya da yapmamakta ısrar ediyor. Başına gelenlerin acısını, çevresindekilerden çıkarmak ister gibi davranıyor. Bazıları da, hastalığı bir silah gibi kullanarak, kendine hizmet edilmesini sağlamak için kullanıyor.

Bazı hastaların yaşı ve yan etkilerin yıpratıcılığı nedeniyle ölmeyi istemeleri ise ayrı ve sık raslanan bir durum. Pes ediyorlar. Aslında en tehlikelisi de bu, çünkü ölmeyi isteyen birine hiç bir tedavi yardımcı olamaz. Sağlıklı bile olsanız, canınız fazlaca sıkıldığında, moraliniz bozulduğunda hasta olursunuz. Bunun nedeni bağışıklık sisteminin, ruh durumunuzla doğrudan ilintili olması. Zaten ilaçlar bağışıklık sistemini yerle bir ediyor, siz de, zayıflamış olsa bile mücadele etmeye çalışan vücudunuza "mücadele etme" mesajı gönderiyorsunuz.

Peki çare ne? Bu yan etki ile nasıl mücadele edebiliriz ?

Bir kere "Moralini bozma" diyerek değil. Bu daha çok can sıkıyor. Herkes de bunu söylemeyi marifet sanıyor.

Doktorlara sorarsanız psikiyatr'a gidin diyorlar. Yakın zamanda ben gittim. Daha doğrusu eşim gönderdi. Ben kendimle ilgili hiç bir problem olmadığını düşünüyordum, ama eşim "çok tahammülsüz" olduğumu söyledi. Buyrun bakalım.

Psikiyatr'ın baktığı temel nokta şu: Yeni sınırlarınızı anladınız ve kabul ettiniz mi ? Bu kabul edişle birlikte, hayat neşenizi kaybetmeden yola devam edebiliyormusunuz ?

Neyse, doktor beni başarılı buldu, buna rağmen iki ilaç yazdı. Biri depresyon, diğeri agresifliğe karşı. Biri alıp kendi kullanmaya kalkar diye burada ilaçların adını vermeyeceğim. Ama ben ilaçları almadım. Böbreklerim yeterince ilaçla başetmeye çalışıyor, daha fazla yüklemeyeyim diye düşündüm. Belki ilerde, Talidomid miktarı artarsa, ya da Talidomid diğer ilaçlarla birleştirilerek verilirse, bu ilaçlara ihtiyacım olabilir, ama şimdi kullanmak istemiyorum. Dolayısıyla, psikiyatr'a gitmek yardımcı olabilir bazılarına.

İlk dönemlerde Reiki öğrendim ve uyguladımsa da, sonra bıraktım. Dua ederek doğrudan Allah'tan yardım isteyebiliriz. Başka şeylere, yollara ihtiyacımız yok.


Sağlıcakla kalın.

20 Eylül 2008 Cumartesi

Geç güncelleme için özür ve beyinde ödem...

Değerli arkadaşlar,




Siteyi uzun süredir güncelleyemedim, özür dilerim. Ağustos ayının yarısı, çalıştığım işlerden çekilmekle geçti.Çünkü müşterilere gitmek, deniz otobüsünü yakalamak, erkenden yola çıkmak, saatlerce otomobil kullanmak, taksi avlamak, köprüyü geçmek gibi işler bana fazlaca ağır gelmeye başlamıştı.




Beni zorlayan şeylerden biri de, başımın dönmesiydi. Özellikle otururken ya da yatarken aniden kalktığımda düşecek gibi oluyordum.




Bu durumu yaz başından beri yaşamama rağmen, doktorum ve ben sıcak havalara ve tansiyona bağladık. Bu gittikçe arttı. Ta ki ben yürüyemez hale gelene dek..




20 Ağustos (2008) de kendimi bir taksiye atıp, hastaneye gittim. Durumum acıklıydı. Taksiye zor bindim ve zor indim. Beni acil servise aldılar, bir beyin MR'ı çektikten sonra hemen yatırdılar. MR'da dört lezyon (ne olduğu anlaşılamayan karanlık nokta) görmüşlerdi.




Bu dört noktanın tümör olduğundan emindim. Sonradan öğrendiğime göre bütün doktorlar da aynı şeyi düşünmüştü. Emin olmak için biyopsi gerekir dediler. Biyopsi hastanın izni olmadan yapılamıyor. Doğrusu izin vermek konusunda bir kaç gün düşündüm. Beyinde tümörün, öbür tarafa giden en hızlı yol olduğunu düşünüyordum. Ama doktorum ve eşim beni ikna etti, biyopsiyi kabul ettim.




Biyopsi almadan önce, MR'da görülen noktalar ile kafamın içindeki koordinatları eşlemek için, başıma metal bir başlık geçirdiler. Bu başlığın oynamaması için de resmen kafama (lokal anestzi ile) vidaladılar. Sonra MR çekildi.




Her neyse..uzatmaya gerek yok. Tümör olmadığı anlaşıldı. Mantar ve bakterilerden şüpelendiler ve bana hem mantara hem de bakterilere karşı ilaçları beklemeden yüklemeye başladılar.




Alınan örnekte üç bakteri üredi. Aslında ikisi